Fáar spurningar hafa vakið jafn mikla athygli mannkynsins í gegnum tíðina og þessi: Hvað gerist þegar við deyjum?
Um allan heim eru til margar mismunandi skoðanir á þessari spurningu. Sumir trúa á endurholdgun. Aðrir telja að við hættum einfaldlega að vera til eftir dauðann. Margar trúarstofnanir kenna að maðurinn hafi ódauðlega sál sem fari strax til himna eða helvítis þegar hann deyr.
En hvað kennir Biblían í raun?
Svar Biblíunnar gæti komið mörgum á óvart. Þegar við rannsökum Ritninguna vandlega komumst við að því að Biblían flytur samræmdan og vonarríkan boðskap. Í stað þess að kenna að sálin sé náttúrulega ódauðleg kennir hún að dauðinn sé ástand meðvitundarleysis, sem Guð mun vekja menn upp úr með upprisu þegar Jesús Kristur kemur aftur.
Hvernig var maðurinn skapaður?
Grundvöllur biblíulegrar kennslu um líf og dauða er að finna í sköpunarsögunni.
Í 1. Mósebók 2:7 lesum við:
„Og Drottinn Guð myndaði manninn af mold jarðarinnar og blés lífsanda í nasir hans; og maðurinn varð lifandi sál.“
Takið vel eftir því sem versið segir. Það segir ekki að Adam hafi fengið sál; það segir að hann varð lifandi sál. Hebreska orðið nephesh, sem þýtt er „sál“, merkir einfaldlega lifandi vera eða lifandi skepna.
Biblían lýsir því manninum sem lifandi veru sem er algjörlega háð Guði fyrir líf sitt. Við erum mynduð af mold jarðarinnar og lifum vegna lífsandans sem Guð gefur.
Þessi skilningur er grundvöllur alls þess sem Biblían kennir síðar um dauðann.
Hvers vegna deyjum við?
Dauðinn var ekki hluti af upphaflegum tilgangi Guðs með mannkynið.
Í 1. Mósebók 2 og 3 gaf Guð Adam og Evu skýrt boðorð. Þegar þau óhlýðnuðust kom syndin inn í heiminn og dauðinn varð afleiðing hennar.
Guð sagði við Adam:
„Því að þú ert mold og til moldar skalt þú aftur hverfa.“ (1. Mósebók 3:19)
Síðar útskýrði Páll postuli:
„Fyrir einn mann kom syndin inn í heiminn og fyrir syndina dauðinn, og þannig fór dauðinn yfir alla menn.“ (Rómverjabréfið 5:12)
Allir menn finna fyrir afleiðingum þessa dóms. Við höfum erft dauðlega náttúru sem er háð veikleika, þjáningu og að lokum dauða.
Dauðinn er því ekki náttúruleg yfirfærsla yfir í annað meðvitað tilveruform. Hann er afleiðing syndarinnar og viðsnúningur sköpunarferlisins. Líkaminn snýr aftur til moldarinnar og lífið hættir.
Er sálin ódauðleg?
Margir gera ráð fyrir að Biblían kenni ódauðleika sálarinnar. En nákvæm rannsókn Ritningarinnar sýnir annað.
Spámaðurinn Esekíel sagði:
„Sálin sem syndgar, hún skal deyja.“ (Esekíel 18:4)
Ef sálir væru í eðli sínu ódauðlegar væri erfitt að skilja slíka yfirlýsingu. Í staðinn notar Biblían orðið „sál“ oft um lifandi verur – bæði menn og jafnvel dýr.
Í Ritningunni getur sálin orðið svöng, þyrst, þreytt, verið bjargað úr hættu og einnig dáið.
Hvergi kennir Biblían að maðurinn hafi ódauðlegan hluta sem geti ekki dáið. Þvert á móti er ódauðleiki kynntur sem gjöf sem Guð mun veita hinum trúföstu við upprisuna.
Páll skrifar um Guð:
„Sem einn hefur ódauðleikann.“ (1. Tímóteusarbréf 6:16)
Ódauðleikinn tilheyrir Guði einum að eðlisfari.
Hvert er ástand hinna dauðu?
Ef menn fara ekki strax til himna eftir dauðann, hvar eru þeir þá?
Svar Biblíunnar er skýrt.
Prédikarinn 9:5 segir:
„Hinir lifandi vita að þeir munu deyja, en hinir dauðu vita ekkert.“
Nokkrum versum síðar lesum við:
„Engin verk, engar ráðagerðir, engin þekking og engin viska er í gröfinni þangað sem þú ferð.“ (Prédikarinn 9:10)
Á sama hátt segir Sálmur 146:4:
„Andi hans fer út, hann hverfur aftur til moldar sinnar; á þeim degi glatast hugsanir hans.“
Hinir dauðu eru ekki lýstir sem meðvitaðir, fylgjast með atburðum á jörðinni, lofa Guð á himnum eða þjást annars staðar. Þeir sofa í dauðanum og bíða eftir kalli Guðs til lífs.
Þetta málfar um „svefn“ er oft notað í Ritningunni. Jesús sjálfur talaði um Lasarus sem sofandi áður en hann vakti hann upp frá dauðum (Jóhannes 11:11–14).
Frá sjónarhóli Biblíunnar er dauðinn ástand meðvitundarleysis sem varir fram að upprisu.
Hin sanna von fagnaðarerindisins
Ef hinir dauðu eru meðvitundarlausir, þýðir það þá að engin von sé til?
Alls ekki.
Von Biblíunnar byggist ekki á því að yfirgefa líkamann og fara til himna. Hún byggist á upprisunni.
Í gegnum alla Ritninguna lofar Guð að vekja hina trúföstu til lífs og stofna ríki sitt á jörðu.
Jesús sagði:
„Sú stund kemur þegar allir sem eru í gröfunum munu heyra rödd hans og ganga út.“ (Jóhannes 5:28–29)
Þessi framtíðarupprisa er hin mikla von trúaðra allra alda.
Dæmi Abrahams
Líf Abrahams veitir sterka sönnun fyrir þessari kenningu.
Guð lofaði Abraham að hann myndi erfa Kanaansland að eilífu:
„Allt landið sem þú sérð mun ég gefa þér og niðjum þínum um aldur og ævi.“ (1. Mósebók 13:15)
En Abraham dó án þess að hafa fengið þetta erfðaland.
Síðar sagði Stefán:
„Guð gaf honum ekki erfðahlut í því, ekki einu sinni svo mikið sem fótfestu.“ (Postulasagan 7:5)
Ef Abraham hefði þegar fengið laun sín á himnum, hvers vegna talar Ritningin enn um framtíðaruppfyllingu þessa loforðs?
Svarið er að Abraham bíður upprisunnar. Guð mun uppfylla loforð sín þegar Kristur kemur aftur og stofnar ríki Guðs á jörðu.
Hvers vegna dó Jesús og reis upp aftur?
Upprisa Jesú Krists er í hjarta fagnaðarerindisins.
Jesús dó í raun og veru. Hann var lagður í gröf. Á þriðja degi vakti Guð hann upp frá dauðum.
Upprisa hans er trygging fyrir upprisu annarra.
Páll skrifar:
„Eins og allir deyja í Adam, þannig munu allir lifa í Kristi.“ (1. Korintubréf 15:22)
Upprisa Krists sýnir vald Guðs yfir dauðanum og gefur vissu um að dauðinn muni ekki hafa síðasta orðið.
Skírn og nýtt líf
Biblían kennir að þeir sem vilja eiga hlut í framtíðarupprisunni verði að svara boðskap fagnaðarerindisins.
Jesús sagði við Nikódemus:
„Nema einhver fæðist af vatni og anda getur hann ekki gengið inn í Guðs ríki.“ (Jóhannes 3:5)
Nýja testamentið sýnir skírn sem þann tíma þegar trúaður einstaklingur tengir sig opinberlega dauða og upprisu Krists.
Páll útskýrir:
„Við vorum því greftruð með honum fyrir skírnina til dauðans, svo að við skyldum einnig lifa nýju lífi eins og Kristur var reistur upp frá dauðum.“ (Rómverjabréfið 6:4)
Skírnin táknar dauða gamla lífsins og upphaf nýs lífs tileinkaðs Guði.
Upprisa, dómur og eilíft líf
Biblían kennir að þegar Jesús kemur aftur muni hinir dauðu rísa upp og standa frammi fyrir dómi Guðs.
Spámaðurinn Daníel skrifaði:
„Margir þeirra sem sofa í dufti jarðar munu vakna, sumir til eilífs lífs og aðrir til skammar og eilífrar fyrirlitningar.“ (Daníel 12:2)
Páll skrifar einnig:
„Við verðum öll að birtast fyrir dómstóli Krists.“ (2. Korintubréf 5:10)
Þá munu þeir sem hafa svarað kalli Guðs af trúfesti hljóta ódauðleika og eilíft líf.
Ódauðleiki er ekki eitthvað sem menn eiga af náttúru sinni. Hann er gjöf sem Guð gefur fyrir Jesú Krist.
Boðskapur vonar
Kenning Biblíunnar um dauðann er bæði raunsæ og vonarrík.
Hún gerir ekki lítið úr sársauka dauðans. Dauðinn er óvinur. Hann skilur að ástvini og minnir okkur á dauðleika okkar.
En Ritningin boðar einnig dýrlega framtíð.
Vegna þess að Jesús Kristur reis upp frá dauðum mun dauðinn ekki sigra að eilífu.
Guð lofar framtíðarupprisu, réttlátum dómi og eilífu lífi í ríki sínu fyrir þá sem trúa og hlýða honum.
Þessi von liggur í gegnum alla Biblíuna, frá 1. Mósebók til Opinberunarbókarinnar.
Persónulegt boð
Biblían býður hverjum lesanda að rannsaka þessi mál sjálfur.
Treystu ekki eingöngu hefðum eða vinsælum skoðunum. Opnaðu Ritninguna og kannaðu það sem Guð hefur opinberað.
Lestu Biblíuna reglulega. Hugleiddu líf og kenningar Jesú Krists. Rannsakaðu loforð Guðs um framtíðina.
Og ef þú kemst til trúar á boðskap fagnaðarerindisins, fylgdu fordæmi Nýja testamentisins með trú, iðrun, skírn og lífi í hlýðni við Guð.
Boðskapur Biblíunnar er skýr:
Dauðinn er ekki endirinn. Fyrir Jesú Krist býður Guð von um upprisu og eilíft líf í komandi ríki sínu.
Sú von stendur öllum til boða enn í dag.
Comments